KİM KİMİ İDARE EDİYOR?

KİM KİMİ İDARE EDİYOR?
İdaresinden ve yönetiminden sorumlu olduğunuz kitle sadece kendi özel alanınızsa; yaptığınız yanlışlar ve haksızlıklar yalnızca sizi ve yakın çevrenizi etkiler. Ancak idarenize emanet edilen, milletin kurumları ise; kararlarınız ve eylemleriniz tüm toplumu derinden sarsar. İşte bu yüzdendir ki, bu kutsal görevi icra edenler karar verirken dört kere değil, kırk daha fazla değil, kırk dört kere düşünmelidir.
Meramımız; yaklaşık otuz yıla yakın kamusal hizmet hayatımız boyunca şahit olduğumuz yanlışları kamuoyuna duyurmak, yaşananlara bir nebze de olsa ayna tutmaktır. Bugün gerek kamuda gerek özel sektörde, idareci elinden muzdarip olmuş sayısız insan görmekteyiz. Unutulmamalıdır ki yöneticilik vasfı, devletin veya bir kurumun kişiye kalıcı bir mülk olarak değil, "emanet" olarak verdiği bir sıfattır. Bu emanetin gereği olarak idareci, sadece işleyişi sürdürmekle kalmamalı, kendisine emanet edilen çalışma ekibine de hakkaniyetle destek olmalıdır.
Sözlü kültürümüzdeki "Balık baştan kokar" deyimi, liderin duruşunun hayati önemine vurgu yapar. Bir milleti ayakta tutan kurumların her kademesinde, en üst yetkiliden en alt birime kadar belli vasıfların varlığı beklenir. Bir idareci ne kadar etik değerlere sahipse ve kendini ne kadar bilgelikle donatmışsa, etrafında o kadar huzurlu çalışma alanları oluşur ve başarılı insanlar yetişir.
İlim ve feraset sahibi liderler, mümbit topraklar gibidir. Nasıl ki en lezzetli yemişler sadece verimli topraklarda yetişirse; adalet duygusu gelişmiş, insanlığa ilham veren karakterler de ancak böyle bilge liderlerin etrafında serpilip büyüyebilir. Peki, bu ağır sorumluluğu sırtlanan ideal bir idareci aslında nasıl olmalıdır?
Gerçek bir idareci, sadece süreçleri yöneten değil, aynı zamanda adaleti ve liyakati koruyan emniyetin ve güvenin kalesidir. Toplumun emanetini sırtında taşıyan bir liderin en temel vasfı, önüne getirilen her "fısıltıyı" veya "stratejik yakınlığı" ferasetle süzebilmesi, küçük menfaat gruplarının manipülasyonlarına karşı bağışıklık kazanmış olmasıdır. O, sadece kendisine yakın duranı değil, işini hakkıyla yapanı ve sessizce emeğini ortaya koyanı da görebilen keskin bir göze ve anlayışa sahip olmalıdır.
Günümüzde en çok rahatsız olunan konu; yöneten ve idare eden gücü o anlık da olsa elinde bulunduranların taraflı tutumları, şeffaf olmayan tavırlarıdır. Kurum içi yakın ilişkiler bağlamında idare edenden çok idare edilen görüntüsü yansıtmalarıdır. Bir idareci için "idare edilmek", kendi otoritesinden ve tarafsızlığından vazgeçmek demektir; oysa gerçek yönetim, şeffaflığı ve herkes için eşit bir düzeni inşa etmeyi zorunlu kılar. Duygusal zekası yüksek bir lider, bir grubun konforu için bir başkasının feda edilmesine izin vermez; aksine, çalışma ortamındaki o zehirli iklimi fark edip neşteri vuracak ilk kişidir. Kendisine verilen yetkiyi kullanırken kriterler bellidir. Sonuçta idarecilik, sadece masadaki işleri sıraya koymak değil, insanların adalet duygusunu ayakta tutarak o kuruma aidiyet ruhu katma sanatıdır.
Peki, bu ağır sorumluluğun liyakat ve ahlakla sınavı, kadim anlatılarda nasıl yer bulur? Haftaya Mevlana’nın perspektifinden aslan, kurt ve tilkinin yönetim kademelerindeki fonksiyonlarını inceleyerek karakter tahlili yapacağız...
Selma Gültekin