Ege’de Bir Bozkurt, Kalplerde Bir Nehir: Fırat Yılmaz Çakıroğlu"

"Ege’de Bir Bozkurt, Kalplerde Bir Nehir: Fırat Yılmaz Çakıroğlu"

Öyle bir yiğit düşün ki; adı Fırat, duruşu Yılmaz, soyadı ise Çakıroğlu...
Onun hikâyesi sadece bir gencin veda hikâyesi değildir; bu, bir bayrağın rüzgâr beklediği yerde rüzgârın bizzat kendisi olan bir evladın, Türk milletinin sinesine “şehit” mührüyle kazınma hikâyesidir.
Bir Türk Anasının Kınalı Kuzusu, Bir Vatanın Sönmez Ocağı
Fırat, Ege’nin ortasında bir bozkurt yalnızlığıyla ama milyonların cesaretiyle yürüdü. O gün o fakülte koridorlarında sadece bir öğrenci değil; sanki Kürşad’ın kırk çerisinden biri, sanki Çanakkale’de siperde bekleyen o kınalı on beşliydi.
Fırat’ın gözlerine baktığında sadece bir gencin hayallerini değil; Kerkük’ün feryadını, Doğu Türkistan’ın gözyaşını ve Anadolu’nun dertli bağrını görürdün. O, acıyı şahsi değil, “milletçe” çekenlerdendi.
Kanı o soğuk mermerlere süzülürken bile sanki toprağa fısıldıyordu:
“Ben düştüm ama sen eğilme; ben bittim ama sen eksilme!”
“Gök Girsin, Kızıl Çıksın!” Diyen Bir Yemin
Fırat, bir okul bitirip diploma almanın ötesinde bir sevdaya tutulmuştu. Onun diploması şehadet, cübbesi ise tabutuna sarılan o şanlı al bayraktı.
“Anne, eğer bir gün dönmezsem bil ki vatan sağ olsun,” dermişçesine veda etti hayata.
O an İzmir’in göğü yarıldı; melekler saf tuttu bu Türk yiğidi için. O, canını verirken aslında bir devri kapattı ve bir nesli uyandırdı. Fırat’ın dökülen her damla kanı, bugün binlerce gencin damarında bir volkan gibi kaynıyor. O sustu ama ardında bıraktığı o asil sessizlik, bugün meydanlarda, üniversite kürsülerinde ve Türk’ün olduğu her yerde bir fırtına gibi esiyor.
Şimdi her 20 Şubat’ta Ege’de bir fidan daha büyür ama adı hep Fırat kalır. O, sadece bir fotoğraf karesindeki o gülen çocuk değil; o, her Türk evladının cebinde taşıdığı bir onur, kalbinde taşıdığı bir yemin, dilinde taşıdığı bir duadır.
Fırat’ım...
Sen toprağa değil, bu milletin bitmeyecek olan istiklal hırsına gömüldün. Sen öldün mü sanırsın? Hayır! Sen, her sabah bayrak törenlerinde gür bir sesle okunan o İstiklal Marşı’nın her bir mısrasındasın.
Seni unutmak, Türklüğümüzü unutmaktır.
Seni unutmak, vatan sevdamızdan vazgeçmektir.
Seni unutmak, imkânsızdır.
Seni asla ve asla unutmayacağız, şehidim.
Murat Gülşan