Bir Emanet ALPEREN SANCAĞI: Murat’ın Yolu

Bir Emanet ALPEREN SANCAĞI: Murat’ın Yolu
 
Güneş, Ege’nin lacivert sularına veda etmeye hazırlanırken, şehrin gürültüsünden uzaklaşan Murat, sırtını kadim bir çınara dayamış, ufku seyrediyordu. Elinde tuttuğu tespihin taneleri parmaklarının arasından sessiz birer zikir gibi akıp giderken, zihni çocukluğunun geçtiği o geniş avlulu eve, Alperen Ocakları’nın o huzur dolu atmosferine gitti.
Murat için milliyetçilik, sadece bir fikir değil; bir yaşam biçimi, bir edep silsilesiydi. O kapıdan ilk girdiği günü hatırladı. Henüz on beşindeydi. Orada sadece tarihini, atalarını değil; nefsine hakim olmayı, mazlumun yanında elif gibi dik durmayı, haksızlık karşısında ise kasırga olmayı öğrenmişti. Maneviyatı, çeliğin suyla buluşması gibi ruhuna işlenmişti.
Şehre baktı; kalabalıkların arasında kaybolan değerleri, unutulan ahilik geleneğini ve yozlaşan dostlukları düşündü. Murat’ın kalbi, Yesevi’nin nefesiyle ısınmış, asrın modern prangalarına direnen bir kale gibiydi. O, kökleri derinlerde bir çınar, dalları göğe uzanan bir idealin temsilcisiydi.
"Vatan," dedi fısıltıyla, "sadece üzerinde yürünen toprak değil, üzerinde hakkı olan yetimin duasıdır."
Tam o sırada telefonu çaldı. Arayan İzmir’in duayen gazetecisi Yunus Karakaya üstadı idi.. İzmir’de bulunan Susuz dede kabrinin altındaki parka gelmesini oradaki parkta buluşacaklarını söyledi. Artık sadece düşünme değil, harekete geçme vakti gelmişti. Ecdat yadigarı bu topraklarda verilecek yeni bir sınav, yazılacak yeni bir destan onu bekliyordu.  Hiç vakit kaybetmeden Murat hızla Üstadı Yunus abisinin yanına gitti. İzmir’in üzerine çöken o zifiri karanlıkta, gökyüzündeki ay ve yıldızın yeryüzündeki gölgesi gibi duran devasa bir Türk bayrağının altında bir heybetle duruyordu Yunus bey. Rüzgar, sancağın kumaşını sertçe kamçılarken çıkan o mağrur ses, adeta tarihin derinliklerinden gelen bir kös vuruşu gibiydi. Murat Üstadının yanına gelir gelmez elinden öpmüş vakur bir duruşla göreve hazır olduğunu fiilen ispat etmişti. 
Yunus Bey, başını kaldırıp dalgalanan al bayrağa baktı. Gözlerinde, biriken yaşların değil, sönmeyen bir kor ateşin parıltısı vardı. Murat’ın omzuna elini koyduğunda, parmaklarındaki titreme yaşlılıktan değil, kalbindeki vatan sevdasının heybetindendi.
Yunus Bey, o vakur ve davudi sesiyle gecenin sessizliğini yırtarak konuşmaya başladı:
"Bak evlat... Şu yukarıda nazlı nazlı dalgalanan al kumaşa iyi bak. O, sadece bir bez parçası değildir; o, bu topraklara mühürlenmiş son ocaktır. Rengi, Bedir’den Çanakkale’ye, Sakarya’dan İzmir’in dağlarına kadar dökülen en saf kanların bedelidir.
Şu zifiri karanlıkta neden korkmuyoruz bilir misin Murat? Çünkü tepemizde bu hilal parladıkça, bu vatanın üzerinde güneş asla batmaz. Alperen ocağında pişen yiğitler için bayrak, namustur; vatan ise imanın yarısıdır. Bugün senin omuzlarına yüklediğimiz bu görev, sadece bir kağıt parçası ya da eski bir emanet davası değildir. Bu, bir milletin hafızasını, bir devletin haysiyetini koruma davasıdır!
İzmir’in üzerine çöken o zifiri karanlıkta, gökyüzündeki ay ve yıldızın yeryüzündeki gölgesi gibi duran devasa bir Türk bayrağının altında duruyorlardı. Rüzgar, sancağın kumaşını sertçe kamçılarken çıkan o mağrur ses, adeta tarihin derinliklerinden gelen bir kös vuruşu gibiydi.
Gecenin bu vaktinde, şu bayrağın gölgesinde yemin olsun ki; ne içerideki hainlerin pususu, ne dışarıdaki zalimlerin hilesi bizi bu kutlu yoldan döndüremeyecek. Sen, bu sancağın altından ayrılmadığın müddetçe, sırtın yere gelmez evlat. İhanet kol geziyor olabilir, kapılar kilit tutmuyor olabilir; ama unutma ki, göğsündeki iman en büyük kaledir.
Şimdi bu bayrağın şahitliğinde, ecdadın vasiyetini yerine getirmeye git. İzmir’in her sokağı, her taşı senin bu sadakatine şahitlik edecek. Yolun, bu al sancağın gölgesi kadar huzurlu ve aziz olsun.
Vatan sağ olsun, devlet ebed müddet olsun!"
Yunus Bey konuşmasını bitirdiğinde, rüzgar sanki ona eşlik edercesine şiddetlendi ve Türk bayrağı en mağrur haliyle gökyüzünü dövmeye başladı. Murat, bu milli ve manevi atmosferin içinde, damarlarındaki asil kanın bir nehir gibi çağladığını hissetti. Artık geri dönüş yoktu; arkasında koca bir tarih, önünde ise sönmeyen bir istiklal ateşi vardı.
Çaylarını yudumladılar İki vatansever orada helalleşerek ayrıldılar. Murat mesajı almış yarın Kemaeraltında sahaf dükkanın’a gidecek o tarihi emaneti alacaktı.
Vakit gelmiş görevi neticelendirme adına Murat sahaf dükkanın’a gitmek için yola koyulmuştu. 
İzmir’in dar sokaklarında akşam ezanı yankılanırken, tabelası bile eski olan bir sahaf dükkanına vararak ihtiyar sahaftan emaneti almış emaneti usulce inceliyordu.  Bir sanduka içinde Deri kaplı defter ve alperen sancak vardı. Elindeki yıpranmış deri kaplı defter, sadece bir hatırat değildi; o, 1922’nin o puslu günlerinde şehre ilk giren süvarilerden birinin, "Sancaktar Ali"nin kayıp emanetine dair tek ipucuydu.
Emanet, basit bir nesne değildi. Bu, İzmir’in Türk mührünü temsil eden, üzerinde kadim sembollerin işlendiği, Horasan’dan Anadolu’ya süzülüp gelen bir "Alperen Sancağı" idi. Yıllardır birileri yani şeytaniler bu sancağın peşindeydi; ama niyetleri korumak değil, onu tarihin karanlığına gömmek ya Türk’ün manevi hissiyatlarını koparıp atmaktı.
Murat, parmaklarını defterin üzerinde gezdirdi. Sayfaların arasında, İzmir’in işgalden kurtuluşu sırasında Kadifekale’ye çekilen sancağın aslında asıl sancak olmadığına, asıl olanın "şehre manevi bir zırh olması için" sandukanın içinde olan kan lekeleri olan sancak olduğu yazıyordu.
Birden dükkanın kapısı sertçe açıldı. İçeri giren rüzgarla birlikte, Murat o tanıdık ama soğuk nefesi ensesinde hissetti. Kapıyı açan emaneti ondan çalmaya gelen birlikte mücadele ettiği Kenan isimli arkadaşıydı. Alperen Ocakları’nda öğrendiği o içgüdü devreye girdi: Hain içeriden değilse kapı kilit tutmazdı. Ama şimdi düşman dışarıdaydı ve bu kutsal emanet, Murat’ın iman dolu göğsüne emanetti. Kenan hain bir sırıtmayla Murat’a bakarak emaneti kendilerine vermeleri karşılığında “senin ve ihtiyar sahafın canını bağışlayacağım” dedi.
Murat için artık kelimelerin bittiği, aksiyonun başladığı andı. Kenan’nın ihaneti kalbinde bir sızı bıraksa da, Alperen ocağında öğrendiği "soğukkanlılık" bir zırh gibi kuşattı ruhunu. Gözlerini bir an bile Kenan’dan ayırmadan, elini yanındaki devasa ahşap kitap rafına attı.
"Bu kitapların tozunda boğul Kenan, belki o zaman hakikati solursun!" diyerek rafı büyük bir gürültüyle devirdi. Yüzyılların tozlu ciltleri bir çığ gibi yere dökülürken dükkanı geniz yakan bir duman bulutu kapladı. Fenerlerin ışığı bu toz kütlesinde kaybolurken Murat, sandukayı ceketinin altına gizleyip sahafın arka kapısındaki o dar menfeze süzüldü.
Dışarıda İzmir’in meşhur sağanak yağmuru başlamıştı. Göz gözü görmüyordu. Murat, Basmane’nin labirent gibi sokaklarına daldı. Adımları onu nereye götüreceğini çok iyi biliyordu. Şehrin kaosundan uzak, her zaman pusulası olan o adrese; Ona kol kanat geren Türk milliyetçilerinin ağabeyi ve ona görevi veren Duayen Gazeteci Yunus Bey’in eski taş evine ulaştı.
Kapıyı üç kez vurdu; biri vatan, biri bayrak, biri de sadakat için.
Kapı aralandığında karşısında beyaz saçları ve bilge bakışlarıyla Yunus Bey duruyordu. Murat’ın halini görünce hiçbir şey sormadı, sadece kenara çekilip geçmesi için yol verdi. "Gel bakalım evlat," dedi kısık bir sesle. "Fırtına dışarıda kopuyor sanıyorsun ama asıl tufan içeride başlıyor."
İçeride, loş ışığın altında Murat sandukayı masanın üzerine bıraktı. Yunus Bey, gözlüklerini düzeltip sandukanın üzerindeki mühre baktı. "Bu, Sancaktar Ali’nin emaneti mi?" diye sordu sesi titreyerek. Murat başıyla onayladı. Üstadı Alperen sancağı aldı üç kere öperek alnına götürdü. O an inanılmaz bir manevi atmosfer oluşturmuştu odada.
"Yalnız değiliz üstadım," dedi Murat, yağmur suları yüzünden süzülürken. "Kenan... Ocağın ekmeğini yediğimiz Kenan, onların safına geçmiş."
Yunus Bey derin bir iç çekti. "Tarih sadece savaşlarla değil, kırılan kalplerle de yazılır Murat. Ama unutma; kale içeriden fethedilse de, burçlardaki sancak imanla dik durur. Şimdi bu emaneti asıl yerine, Kadifekale’nin kalbine götürme vaktidir. Hazırlan, şafak sökmeden bu iş bitecek."
Yunus bey kalpağını takarak ceketini giydi. Hadi bakalım Muradım biz seferle mükellifiz zafer Allahındır diyerek geceye ve yağan yağmura aldırış etmeden yola koyuldular. Önce Basmane semtinde Emir sultan Türbesinde akşam namazlarını kıldılar İzmir’in manevi komutanı Emir sultan hazretlerinin huzurunda dualarını yaptıklarından sonra yıldırım hızıyla gecenin en karanlık anında, Yunus Bey’in rehberliğinde gizli yollardan Kadifekale’ye ulaştılar. Kalenin burçlarında, sulu rüzgar Murat’ın yüzüne bir kamçı gibi inerken emaneti o nurani bölmeye yerleştirdi. Sancağın dokunuşuyla kale sanki dile geldi; taşların üzerindeki Elif harfi parladı ve Kadifekale, İzmir’in üzerine manevi bir zırh gibi gerildi.
Murat, kaleden aşağı bakarken şehrin ışıklarıyla ecdadın mirasının birleştiğini gördü. Kenan ve peşindekiler ise o ilahi ışığın heybeti karşısında karanlığa gömülmüştü.
Murat, Yunus Bey’in yanına döndü. "Görev tamam mı evlat?" dedi üstadı.
Murat, cebindeki tespihini çekerek hafifçe gülümsedi:
"Görev bitmez üstadım, biz sadece nöbeti devraldık."
Yunus Beyin taş evine döndüler o iki vatansever önce sabah namazını kıldıktan sonra kahvaltıyı birlikte yaptılar.
İzmir’in üzerine doğan güneş, artık sadece bir şehri değil, korunan bir tarihi de selamlıyordu. Murat  bir alperen gibi vakur, bir araştırmacı gibi mütevazı...
Yunus Bey, pencereden İzmir’in puslu dar sokaklarına doğru bakarken derin bir sükuta daldı. Elindeki tespihi tane tane çekerken, bakışlarını masanın üzerinde duran ve dün gece emaneti sarnıca yerleştiren Murat’a çevirdi. Gözlerinde hem bir babanın şefkati hem de bir mücahidin kararlılığı vardı.
Odasındaki kitap kokusu, yağmurun toprakla buluşan kokusuna karışırken Yunus Bey, o vakur ve davudi sesiyle konuşmaya başladı:
"Bak evlat," dedi Yunus Bey, sesi bir nehir gibi gür ama dingin akıyordu. "Şu gördüğün kale, sadece taş ve harçtan ibaret değildir. O, asırlardır bu topraklara vurulmuş bir Türk mührüdür. Biz alperenler için vatan; sadece sınırları çizilmiş bir kara parçası değil, üzerinde adaletin sancaktarlığını yapacağımız mukaddes bir emanettir."
Duraksadı, bakışlarını Murat’ın iman dolu gözlerine dikti:
"Sana ihanet edenler, sancağı bez parçası, vatanı ise ganimet sandılar. Bilmezler ki; iman sarsılmaz bir kaledir ve o kalenin burçlarına ancak nefsini ayaklar altına alanlar çıkabilir. Bizim sevdamız kuru bir kavga değil, ilay-ı kelimetullah davasıdır. Sen bugün sadece bir sancağı korumadın Murat; sen bu şehrin ruhunu, ecdadın vasiyetini ve yetimin hakkını savundun."
Yunus Bey, elini Murat’ın omzuna ağır bir güvenle koydu:
"Maneviyatı zayıf olanın menzili kısa olur. Ama gönlünde vatan aşkı, arkasında Alperen duası olanın karşısında ne dehlizler durabilir ne de hain pusular. Unutma evlat; güneş her sabah yeniden doğar ama sadece uyanık olanlar onun ışığından nasiplenir. Biz nöbetimizi şerefle tuttuk, şimdi sıra senin neslinde. Bu kale, bu bayrak ve bu iman sana emanet... Şimdi git ve bu destanı kaleminden dökülen her harfle, attığın her adımlarla yaşat."
Murat, üstadının elini hürmetle öptü. Dışarı çıktığında İzmir’in sabah rüzgarı yüzüne vatan gibi ılık esiyordu. Artık sadece bir araştırmacı değil, bir tarihin canlı muhafızıydı. Gönlünde iman, dilinde dua ile kalabalığa karışırken, gökyüzünde bir hilal İzmir’in üzerinde vakurla parlıyordu.