Arka sokakların sessiz çığlığı

Arka sokakların sessiz çığlığı
İzmir denildiğinde akla ilk gelen şey nedir? Deniz, kordon, düzenli parklar, ışıl ışıl meydanlar… Ama bir de bu şehrin görünmeyen yüzü var. O yüz, ne broşürlerde yer bulur ne de açılış törenlerinde alkış alır. O yüz, arka sokaklardır.
Sayın belediye başkanları; artık koltuklarınızdan kalkma zamanı. Şehrin vitrinini süslemekle yetinmeyin. Bir gün koruma olmadan, program yapmadan, kameraları yanınıza almadan o arka sokaklara girin. Gerçek İzmir’i orada göreceksiniz.
Merkezde yapılan parklar, düzenlemeler, spor tesisleri elbette kıymetli. Ama bunlar şehrin sadece görünen kısmı. Arka mahallelerde ise bambaşka bir tablo var. Parklar bakımsız, oyuncaklar kırık, banklar harap. Yeşil alanlar kurumuş, çiçek yok, gölge yok. Çocukların oynayacağı güvenli bir alan yok. Gençlerin enerjisini atacağı bir saha yok.
Ve sadece bu da değil…
Arka sokaklarda çöpler günlerce toplanmıyor. Konteynerler dolup taşıyor, etrafa saçılıyor. Yaz sıcağında yayılan kötü koku mahalleleri yaşanmaz hale getiriyor. Sinek, böcek, kemirgen artışı ciddi bir halk sağlığı tehdidine dönüşüyor. Çocukların oynadığı alanların hemen yanında biriken çöpler; hastalık riskini büyütüyor, yaşam kalitesini düşürüyor. Bu artık sadece bir temizlik meselesi değil, doğrudan bir sağlık sorunudur.
Peki ne var?
Madde bağımlılığı var. Umutsuzluk var. Görmezden gelinmişlik var.
Bugün “varoş” dediğimiz o yarı kentsel alanlar artık sadece yoksulluğun değil, terk edilmişliğin de adresi haline geliyor. Bu mahallelerde yaşayan insanlar bir nesildir burada. Yolları var, okulları var. Ama fırsat eşitliği yok. Sosyal destek yok. Rehberlik yok. Denetim yok.
Ve en acısı; o sokakların çocukları…
Bali kokusu, tiner kokusu artık sıradanlaşmış durumda. Buna sentetik maddeler ve farklı uyuşturucu türleri de ekleniyor. Yaş giderek düşüyor. Daha çocuk yaşta bağımlılık başlıyor. O çocuklar ne kötü doğdu ne de kötü olmayı seçti. Onlar sadece sahipsiz bırakıldı.
Bugün sokakta yaşayan çocuklar gündeme geliyor. Projeler yapılıyor, merkezler açılıyor. Peki ya henüz sokakta yaşamayan ama her gün biraz daha o karanlığa çekilen çocuklar? Onlar görünmüyor. Çünkü şehir merkezine inmiyorlar. Çünkü vitrinde değiller.
Ama gerçek tehlike tam da burada başlıyor.
Sorun, görünmediği yerde büyür. Sessizlik, en büyük alarmdır.
Arka sokakları ihmal etmek; sadece sosyal bir eksiklik değil, geleceğe bırakılmış ağır bir borçtur. Bugün çöpünü toplamadığınız mahallede yarın salgın riski konuşulur. Bugün parkını onarmadığınız yerde yarın çocuk kaybedilir. Bugün gencine sahip çıkmadığınız sokakta yarın suç konuşulur.
Belediyecilik; asfalt dökmek, kaldırım yapmak, çiçek dikmek değildir sadece. Belediyecilik; çocuğun yüzünü güldürmek, gencin elinden tutmak, mahallenin sağlığını ve onurunu korumaktır.
Şehir merkezleriyle övünmek kolaydır. Zor olan, arka sokakları ayağa kaldırmaktır.
Ve unutmayın;
ADRESE TESLİM SÖZ
Çöpü toplanmayan sokak kaderine terk edilmiştir.
Kaderine terk edilen sokak ise, bir süre sonra şehri de terk eder.